محسن

ریشه‌ لغت

• گیرش‌شده از بهاری: مسوم

آوایش

• /مُحسِن/

صفت

محسن (قدیم)‎

1. نیکوکار، احسان کننده. احسان شده. جمع: محسنین.

اسم مرکب

مُحَسَّن

1. نیکوساخته، زینت داده. تحسین شده.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین