هفت رنگ

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(~. رَ)

اسم مرکب[ویرایش]

از قدیم هفت رنگ را از میان رنگ‌ها اصلی دانسته‌اند (سبح الوان)

و آن‌ها عبارتند از: الف - به قولی: سیاه، خاکی (خاکستری)

  1. ، سرخ، زرد، سفید، کبود، زنگا

ریشه[ویرایش]

ب - و به قولی: زرد، آبی، نارنجی، سرخ، بنفش، سبز، نیلگون. ضح - قدما هر رنگ را به یکی از سیارات هفتگانه و یکی از روزهای هفته نیز اختصاص می‌دادند؛ از این قرار: زرد (آفتاب - یکشنبه)

، آبی (ماه - دوشنبه)

، نارنجی (مریخ - سه شنبه)

، سرخ (عطارد - چهارشنبه)

، بنفش (مشتری - پنجشبنه)

، سبز، (زهره - آدینه)

، نیلگون (زحل - شنبه)

  1. نام گلی است در هندوستان و آن هفت رنگ دارد.

صفت مرکب[ویرایش]

  1. چیزی که به هفت رنگ منقش باشد، هر چیز منقش.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین