هیربد

فارسی

قدمت ۶۰۰ تا ۴۰۰ پیش از میلاد، هنوز نعل رایج نبوده

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /هیربَد/

اسم‌خاص

هیربد

1. پیشوای دین زرتشتی. خدمتکار آتشکده. قاضی و داور زرتشتی. مغ، موبد.

   دگر هر کجا رسم آتشکدست/ که بی هیربد جای ویران شدست «فردوسی»

کهن‌واژه

1. هیربُد یا هیربَد از اصطلاحات بسیار کهن با پسوند بَد است، مانند معبد، موبد؛ که شاید کهن‌ترین خواجگان تاریخ ایران باشند.

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس/ شاهنامه