هیکل

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(هَ کَ)

عربی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. بنای مرتف

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. انسان یا حیوان تنومند.
  2. جایی در کنیسه که مراسم قربانی را در آن به جا می‌آورند.
  3. بُت خانه.
  4. این کلمه در ترجمهٔ کتاب مقدس به جای واژهٔ temple آمده‌است. طبق لغت نامه دهخدا گویا واژه‌ای فارسی با ریشهٔ پهلوی باشد.
  5. چنان دان که این هیکل از پهلوی بود نام بت خانه گر بشنوی
  6. این واژه در این معنا به عربی نیز راه یافته‌است و آن را به هیاکل جمع می‌بندند.
  7. در فارسی آن را به معانی زیر آورده‌اند:
  8. بت خانه (برهان قاطع و مهذب الاسما)
  1. عبادت خانهٔ ترسایان که در آن صور و تماثیل باشد. (لغت نامه اسدی)
  1. خانهٔ ترسایان که در آن پیکر مریم باشد، کلیسای ترسایان، بهارخانه، بتکده، دارالاصنام، بیت الصنم (منتهی الارب)
  1. بیت النار، اتشکده، معبد (مفاتیح خوارزمی)
  1. هر بنای بلند (غیاث اللغات)
  1. هر بنایی که عظیم و رفیع باشد. (برهان قاطع)

جمع[ویرایش]

  1. هیاکل.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

اسم[ویرایش]

هیکل (جمع هیکل‌ها)

  1. اندام
  2. بدن

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
statue