ویل

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [ویل]

اسم[ویرایش]

ویل

  1. ویل مترادف با ولگرد فارسی به کسی اطلاق می‌گردد که فاقد هرگونه کار و کسب است و از دید عوام فقط چرخیدن و پرسه‌زدن را بلد است.
    اینگونه افراد بر دو نوع هسنتد افراد مستأصل و گدا، افراد متمکن ولی منبع درآمدشان بر خلق محرز نیست.

ریشه‌شناسی۲[ویرایش]

  • عربی
  1. (شب جم.): نک ویک.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]