پانیسم

پان یا پانیسم به معنای ناسیونالیسم و ملی‌گرایی افراطی است. پیروان پانیسم، یک مکتب ملی، یک زبان ملی و یک تفکر قومی یا ملی خاص را دنبال می‌کنند و از نظر قومی، فکری، سیاسی و اقتصادی تابع نوعی ملی‌گرایی هستند. این نوع ملی‌گرایی اغلب با نوعی احساس بی‌دلیل برتری نسبت به سایر ملت‌ها، اقوام و دیدگاه‌ها همراه است.^[۱]^[۲]^[۳]^[۴]^[۵]^[۶]^[۷]^[۸]^[۹]^[۱۰]^[۱۱]

واژه‌نامه

فارسی

نوع: اسم
پانیسم (panism)

ریشه‌شناسی: از پان (از یونانی باستان: πᾶν، به‌معنای «همه»، «سراسر») + ایسم (پسوند تشکیل‌دهندهٔ اسم از مکتب یا ایدئولوژی)

برابرها در زبان‌های دیگر

انگلیسی: panism

عربی: پانـيّة

نمونه جمله

«پانیسم در برخی از جریان‌های فکری، باعث بروز تنش‌های قومی و زبانی شده‌است.»

تلفظ

آوانگاری (IPA): ‎/pɒː.ni.sm/‎

منابع

↑ Smith, Anthony D. (2001). Nationalism: Theory, Ideology, History. Polity Press. ISBN 978-0-7456-2659-3.
↑ Landau, Jacob M. (1995). Pan-Turkism in Turkey: A Study of Irredentism. C. Hurst & Co Publishers. ISBN 978-1-85065-209-1.
↑ Hroch, Miroslav (1985). Social Preconditions of National Revival in Europe: A Comparative Analysis of the Social Composition of Patriotic Groups among the Smaller European Nations. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-31631-3.
↑ Suny, Ronald Grigor (1993). Looking Toward Ararat: Armenia in Modern History. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-20773-9.
↑ Bassin, Mark; Ely, Christopher; Stockdale, Melissa (2009). Space, Place, and Power in Modern Russia: Essays in the New Spatial History. Northern Illinois University Press.
↑ Yavuz, M. Hakan (2003). Islamic Political Identity in Turkey. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-516085-7.
↑ جعفریان، رسول. (۱۳۸۱). «پان‌اسلامیسم و تجدد در جهان اسلام». فصلنامه تاریخ اسلام، شماره ۲۲.
↑ تقی‌پور، محمدتقی. (۱۳۷۸). پان‌ترکیسم در ایران و قفقاز. تهران: انتشارات امیرکبیر.
↑ زیباکلام، صادق. (۱۳۸۲). سنت، مدرنیته و توسعه. تهران: روزنه.
↑ باطنی، محمدرضا. (۱۳۸۶). زبان و سیاست. تهران: نشر مرکز.
↑ Golkar, Saeid. (2020). "Iran's Ethnic Dilemma: Nationalism, Identity, and Politics". Middle East Policy Journal, Vol. 27, No. 4. Wiley Online Library.

[1] Smith, Anthony D. (2001). Nationalism: Theory, Ideology, History. Polity Press. ISBN 978-0-7456-2659-3.

[2] Landau, Jacob M. (1995). Pan-Turkism in Turkey: A Study of Irredentism. C. Hurst & Co Publishers. ISBN 978-1-85065-209-1.

[3] Hroch, Miroslav (1985). Social Preconditions of National Revival in Europe: A Comparative Analysis of the Social Composition of Patriotic Groups among the Smaller European Nations. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-31631-3.

[4] Suny, Ronald Grigor (1993). Looking Toward Ararat: Armenia in Modern History. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-20773-9.

[5] Bassin, Mark; Ely, Christopher; Stockdale, Melissa (2009). Space, Place, and Power in Modern Russia: Essays in the New Spatial History. Northern Illinois University Press.

[6] Yavuz, M. Hakan (2003). Islamic Political Identity in Turkey. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-516085-7.

[7] جعفریان، رسول. (۱۳۸۱). «پان‌اسلامیسم و تجدد در جهان اسلام». فصلنامه تاریخ اسلام، شماره ۲۲.

[8] تقی‌پور، محمدتقی. (۱۳۷۸). پان‌ترکیسم در ایران و قفقاز. تهران: انتشارات امیرکبیر.

[9] زیباکلام، صادق. (۱۳۸۲). سنت، مدرنیته و توسعه. تهران: روزنه.

[10] باطنی، محمدرضا. (۱۳۸۶). زبان و سیاست. تهران: نشر مرکز.

[11] Golkar, Saeid. (2020). "Iran's Ethnic Dilemma: Nationalism, Identity, and Politics". Middle East Policy Journal, Vol. 27, No. 4. Wiley Online Library.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]