کتک

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(کُ تَ)

اسم[ویرایش]

  1. عصا و چوبدستی.

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. زدن، ضربه زدن. ؛ ~خور سفتی بودن از کتک خوردن پروا نداشتن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
smacking