کنسرتو

فارسی

حوزه: [موسیقی]

یکی از انواع موسیقی که برای اجرای تکنوازی با همراهی سازگان تصنیف می‏شود.

منابع

«کنسرتو» هم‌ارزِ «concerto»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر دوم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰