پرش به محتوا

گزر

از ویکی‌واژه
اسطوره‌ای با گُرز

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • شاهنامه

آوایش[ویرایش]

  • /گُرز/

اسم[ویرایش]

گُرز

  1. (قدیمی): از ابزارهای جنگی قدیم، دارای دسته‌های بلند و سرگِرد که برای ضربه زدن بکار می‌رفت.
    همه نامداران جوشن وران/ برفتند با گُرزهای گران «فردوسی»
  2. مخفف گزیر، چاره.

اسم[ویرایش]

گَرزَ

  1. زردک، هویج.

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ شاهنامه