گم

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • [گُم]

صفت[ویرایش]

  1. ناپدید، سرگشته، آواره.
  2. گم تکه کلام یکی از شاهان باستان بوده است .
    در زمانی که وی از چیزی ناراحت میشد خود را به در و دیوار کوبیده و از این واژه استفاده میکرد. این واژه در اصل مخفف کلمه گمشه میباشد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]