گوش

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(گُ)

اسم[ویرایش]

  1. در آیین زردشتی، ایزد نگهبان چارپایان ؛ و نام روز چهاردهم از هر ماه خورشیدی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  1. عضو شنوایی.
  2. گوشه، زاویه. ؛ ~از چیزی گرفتن آن چیز را ترک کردن، به آن چیز بی توجهی کردن. ؛ ~ کسی بدهکار نبودن کنایه از: به حرف دیگران توجهی نکردن.

منابع[ویرایش]

  1. گوش

آوایش[ویرایش]

[ɡuːʃ]

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

orecchio

انگلیسی
ear