یان

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /یان/

اسم

یان (قدیم)‎

1. سخنان بی‌معنی که بی‌اراده گفته شود. هذیان.
2. یان در گویش بهاری به معنی سوختن و همچنین پهلو، کنار، و اطراف است.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین