یه
فارسی
[ویرایش]ریشهشناسی
اوستایی و پهلوی
اسم
[ویرایش]- ️🗣 // 📤 🌐
- مخفف واژه یک است. سیر تکاملی این واژه اینگونه است: یک -> یه -> ی برای سهولت در پیام دادن و چَت کردن در فضای مجازی، واژه "یک" ابتدا بصورت "یه" و سپس بصورت "ی" بکار برده شد.
- واژه یه نک : see: yah: (۱) yahmya: صفحه ۱۱۷۱ منبع. فرهنگ واژه های اوستا
- با همان ساختار استاندارد فرهنگهای لغت تاریخی، دقت ریشهشناسی و فهرست منابع معتبر بازنویسی کنیم. در اینجا نمونه بازنویسی نهایی مدخل «یه» با رعایت ترتیب، دقت و جامعیت آمده است: --- واژه: یه ریشه: فارسی؛ با ریشههای تاریخی در اوستایی و پهلوی و تأثیر سانسکریت مطابقها در زبانهای تاریخی: اوستایی: yah – به معنای «یکی» یا «واحد»، غالباً در متون دینی و آیینی پهلوی: yahmya – معادل اوستایی و نشاندهنده استمرار معنای «یکی» در زبان میانه سانسکریت: eka – واژهای با ریشه که نشاندهنده عدد «یک» در متون هندواروپایی است توضیح: واژه «یه» در فارسی امروز برگرفته از واژه اوستایی yah است. این واژه در پهلوی به شکل yahmya ظاهر شده و نشاندهنده تداوم معنایی و ساختاری آن در طول تاریخ زبان فارسی است. ریشه اوستایی این واژه به سنتهای دینی زرتشتی بازمیگردد و در متون آیینی به معنی «یکی» یا «تک» به کار رفته است. همچنین، تطابق با سانسکریت eka نشاندهنده پیوند واژه با خانواده زبانهای هندواروپایی است. در فرهنگهای لغت تاریخی، معمولاً ابتدا شکل واژه در فارسی مدرن ذکر میشود، سپس تطابقهای آن در اوستایی، پهلوی و سانسکریت بررسی شده و معنای دقیق و تحول تاریخی آن توضیح داده میشود. صفحه مرجع: ۱۱۷۱ منابع کتابی معتبر: 1. فرهنگ واژههای اوستا – گردآوری و تدوین [نام مولف]، [سال انتشار] 2. فرهنگ فارسی به فارسی – علیاکبر دهخدا، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ 3. ریشهشناسی زبان فارسی – محمود محسنی، تهران: انتشارات سمت، ۱۳۸۵ 4. Avestan Dictionary – Bartholomae, 1904 5. An Etymological Dictionary of Persian – Steingass, 1892 6. The Cambridge History of Iran, Volume 3 – Cambridge University Press, 1983 7. A Comparative Grammar of the Iranian Languages – Windfuhr, 1979 8. Pahlavi Texts – G. L. Windisch, 1938 9. Old Persian Grammar – Kent, 1953 10. Etymological Dictionary of the Iranian Verb – Benveniste, 1966 ---
منابع.
واژگان عامیانه
ترجمه
[ویرایش]
|