predicate

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نگلیسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

predicate (جمع predicates)

  1. در دستورزبان، بخشی از یه جمله که شامل فعله و اطلاعاتی درمورد نهاد می‌دهد:
    In the sentence "We went to the airport", "went to the airport" is the predicate.
  2. گفتن اینکه چیزی راست است:
    It would be unwise to predicate that the disease is caused by a virus before further tests have been carried out.

برگردان‌ها[ویرایش]

فعل[ویرایش]

predicate (سوم شخص مفرد از حال ساده predicates, حال استمراری predicateing, گذشته ساده و اسم مفعولی predicateed)

  1. اظهار اینکه چیزی راست است:
    One cannot predicate that the disease is caused by a virus on the basis of current evidence.

برگردان‌ها[ویرایش]