آرامی

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

جستجو در ویکی‌پدیا ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ زبان آرامی دارد

صفت نسبی[ویرایش]

آرامی

  1. قومی از قبایل سامی نژاد که نسبشان به «آرام » (اِرَم ) پسر سام بن نوح می رسد. این قوم در قرن دوازده ق .م . به سرزمین های سوریه و شمال بین النهرین حمله بردند و بر دمشق و حلب دست یافتند. زبان منسوب به این قوم را زبان آرامی گویند.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه شناسی ۲[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [آرا/مَی]

اسم مرکب[ویرایش]

آرامی

  1. صرف نظر از مفاهیم زبانی و تمدنی کهن آرامی، این واژه مفهوم ساده باغ و باغداری را می‌رساند. مَی به معنی تاک انگور است.
    شهروندان این تمدن کهن در پرورش انگور و در تأسیس تاکستان شهره بودند.

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
Aramaic ,self possession