آرامی

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(ص نسب.)

قومی از قبایل سامی نژاد که نسبشان به «آرام» (اِرَم)

  1. پسر سام بن نوح می‌رسد. این قوم در قرن دوازده

اسم[ویرایش]

  1. م. به سرزمین‌های سوریه و شمال بین النهرین حمله بردند و بر دمشق و حلب دست یافتند. زبان منسوب به این قوم را زبان آرامی گویند.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
self possession