آنو

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

اکدی

آوایش[ویرایش]

  • [آن/نو]

اسم[ویرایش]

آنو

  1. آنو پیشوند اصطلاح مرکب یا شبه جمله آنوبانی‌نی روی اسامی خدایان مأخوذ بوده‌است.
    اما راجع به تکرار تحریر آنو (an-nu) البته آن را باید نو خواند. یعنی: اندیشه‌نگاری آن (an) برای نام خدای آنو (an-nu)، باضافه تکمله صوتی نو (nu) این نام به معنی آنو که ما را آفرید می‌باشد.

منابع[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]