آکنه

فارسی

ریشه لغت

• فرانسوی

آوایش

• /آکنِه/

اسم

آکنِه

1. (پزشکی): نوعی بیماری پوستی که بر اثر اختلال کارکرد و التهاب دستگاه سباسه عارض شود. جوش‌غرور.‌ رخ‌جوش.

اسم

آکَنِه

1. آنچه از پشم و پنبه و لاس و پَر و جز آن میان ابره و آستر قبا و لحاف و نهالین و مانند آن کنند؛ حشو، آکین.

منابع

• فرهنگ لغت معین