احبا

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَحِبّا/

اسم مرکب

احبا (قدیم)‎

1. دوستان، یاران. خاندانی ویژه‌ای که باید به اعضایش محبت نمود، تلویحا اهل‌بیت.

   درویش مکن ناله ز شمشیر اَحِبّا.....کین طایفه از کشته ستانند غرامت. «حافظ»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ همرزمان حسینی ISBN 978-600-8212-32-6