اره

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اَرِّه/

اسم

اره (فنی)‎

1. ابزاری به تیغه دندانه‌دار فولادی و دسته یا کمان برای بریدن چوب، فلزات و مانند آنها.
2. تیز زبان، زبان دراز. بهتان گوی.

استعاره

1. اره دادن و تیشه گرفتن کنایه از: بگو مگو کردن، کلنجار رفتن.

واژه‌های مشتق شده

• اره آهن‌بر، اره الواربر، اره دیسکی، اره عمودبر، اره فارسی‌بر، اره کلافی

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین