است

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /اَست/

Nuvola apps bookcase2.png فعل[ویرایش]

است

  1. فعل سوم شخص مفرد مضارع از مصدر فرضی استیدن، مقابل نیست.
  2. فعل سوم شخص مفرد از مصدر فرضی استیدن که به عنوان فعل معین به کار می‌رود.
  3. (فعل رابطه): سوم شخص مفرد از مصدر اَستن.

فرانسوی از فنلاندی[ویرایش]

  1. هستن. (زمان حال فعل «بودن»).
    هوا روشن.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  • فرهنگ بزرگ سخن