استنشاق

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِستِنشاق/

اسم مصدر

استنشاق

1. چیزی را بو‌ کردن. به بینی کشیدن و تنفس کردن. نفس کشیدن. آب یا مایع دیگری را به بینی کشیدن.

   استنشاق هوای لطیف صبح. «مشفق کاشانی»

• استنشاقی، استنشاق کردن

---

فارسی

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین