استیدن

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /اَستیدَن/

اسم مصدر

استیدن

1. مصدر فرضی‌ای که تنها مضارع ساده آن بجای زمان حالِ «بودن» صرف می‌شود: استم، استی، است. استیم، استید، استند.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین