اسپندارمذ

فارسی

ریشه‌ لغت

• پهلوی

آوایش

• /اِسپَنداز/مَذ/

اسم مرکب

اسپندارمذ (قدیم)‎

1. (گاه‌شماری)‎: روز پنجم از هر ماه شمسی در ایران قدیم. اسفندار. اسفندارمذ.
2. پنجمین امشاسپند از امشاسپندان دین زرتشتی، نگهبان زمین.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین