اش

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [اَش]

اسم[ویرایش]

اش

  1. به صورت عش معتبرتر است و کنایه از کندن و چاله انداختن روی زمین است.
    اَش و اوش پسوند ویژه زبان کوتی.

ریشه شناسی۲[ویرایش]

  • فارسی

ضمیر[ویرایش]

  1. ضمیر شخصی متصل سوم شخص مفرد و آن به صورت مفعولی (سپردش: بدو سپرد)، فاعلی (گفتش: گفت او را) یا اضافی (خانه اش، کتابش)

استعاره[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

––––

برگردان‌ها[ویرایش]