اش
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: عش
آوایش
[ویرایش]- /اَش/
ضمیر
[ویرایش]
اش
- ضمیر شخصیِ متصل سوم شخص مفرد و آن به صورت مفعولی (سپردش: بدو سپرد)، فاعلی (گفتش: گفت او را) یا اضافی (خانهاش، کتابش).
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین