اشتر
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
آوایش
[ویرایش]- /اشتر/
اسم
[ویرایش]
اُشتُر (قدیم)
- (جانوران): شتر.
- اَشْتُرْ: در گویش تونی و گویش گنابادی یعنی شتر، هیکلی.
صفت
[ویرایش]اَشتَر
- (ادبی): در عروض ویژگی پایهای که در آن مفاعیلن به فاعلن تغییر یافته باشد.
- کسی که پلک چشمش کفته باشد، دریده چشم.
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین