افشاندن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اَفشاندَن/

مصدر فعل متعدی

افشاندن

1. بن مضارع افشان؛ ریختن، پاشیدن. پخش کردن. منتشر کردن.

   مثل نفتی که بر آتش افشانده باشند ... از جا درفت. «جمال‌زاده»

2. کنایه از خرج کردن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین