افشردن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اَفشردَن/

مصدر فعل متعدی

افشردن (قدیم)‎

1. بن‌ مضارع ← افشر. فشار دادن، فشردن.

   دست بدو دادم و پیمان کردم، دستم نیک بیفشرد. «بیهقی»

2. عصاره گرفتن، افشره گرفتن.
3. محکم کردن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین