ایلویل

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • نیاهندوایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [ایل/ ویل]

اسم[ویرایش]

ایلویل

  1. صبح، شفق، سپیده‌دم.
    چرایی ابداع اصطلاح ایل‌ویل، در دنیای کهن: دهکده‌ای دره‌نشین در فصل چرا و شکار، هر صبح از هیاهوی عشایری بیدار می‌شد که بر دامنه کوه مجاور بی‌قرار ییلاق کرده‌بودند. آنگاه بر ضمیر ناخود آگاه او ایلویل تجسم می‌یافت یعنی گروهی که برای حیات از سپیده سحر مجبورند تلاش کنند.
    شاید معتقدان به آرتا و ارته همین صحراگردان عشایر باشند که در منابع از ایشان یاد می‌شود.

برگردان‌ها[ویرایش]