ب

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

حرف[ویرایش]

  1. دومین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابرِ عدد ۲ می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(بِ)

پیشوند[ویرایش]

  1. بر سر اسم درآید (به جای تنوین منسوب عربی)
  1. و از آن قید سازد: بیقین یقیناً.
  2. بر سر اسم و حاصل مصدر درآید و قید سازد: بزودی.
  3. گاه بر سر اسم درآید و آن را صفت سازد: بهوش.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


آوایش[ویرایش]

[b]

همخوان[ویرایش]

یکی از هم‌خوان‌های زبان فارسی مثال: صدای «ب» در واژه‌های «باد» و «ببر» ب دومین حرف الفبای فارسی است