بختی
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /بُختی/
اسم
[ویرایش]
بختی (قدیم)
- (جانوران): شتر قویهیکل و شتر دو کوهانه. اشتر بختی.
کهنواژه
[ویرایش]
- بُختی ممکن است در زبان معیار باستان همان باخدی، بلخ یا باختر باشد. محل برآمدن خورشید، در ذهن آشوریان. آسیای میانه.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس