پرش به محتوا

بلد

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • عربی

آوایش[ویرایش]

  • /بَلَد/

اسم[ویرایش]

بلد

  1. آن که راه را می‌شناسد و دیگران را راهنمایی می‌کند.
  2. جمع بلاد، بلدان، زمین، ناحیه، شهر.
  3. بِلَدْ: در گویش گنابادی یعنی یاد داشتن ، کاربلد بودن ، شناختن و آشنا بودن با محل و مکان ، کاردُرُست

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین