پرش به محتوا

بیرون

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

ریشه‌ لغت[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • /بِیرون/

اسم[ویرایش]

بیرون

  1. فضایی که نسبت به فضای محدود و مشخصی گسترده‌تر و بازتر و از آن جداست، خارج.
  2. ظاهر یا قسمت یا سطح خارجی چیزی، آنسوی چیزی.
  3. محلی که برای وقت گذرانی به آن جا می‌روند.

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ بزرگ سخن
  • فرهنگ لغت معین