تان
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: تٰان
آوایش
[ویرایش]- /تان/
اسم
[ویرایش]
تان
- تار.
قید
[ویرایش]- بن مضارع تانستن، توانستن.
ضمیر
[ویرایش]- ضمیر متصل که در پایان واژه میآید و به این معانی بکار میرود: شما، متعلق به شما؛ کتابتان، کتاب شما؛ جامهتان، جامه شما.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن