تانی

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /تانْی/

ضمیر

تانی

1. (ضمیر با یای استمرار) (قدیم): به آخر فعل اضافه می‌شده و استمرار، شرط، التزام و مانند آنها را می‌رسانده است.

   بایستی شما را ناپارساییِ او معلوم شد، غوغا نکردتانی. «اسکندرنامه»

مترادف‌ها

• تأنی

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن