تحریم

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(تَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. حرام کردن، ناروا شمردن.

(اِم

صفت[ویرایش]

  1. قطع یا محدود کردن مناسبات تجارتی و سیاسی به عنوان اقدام تنبیهی توسط یک یا چند دولت علیه کشوری که قوانین بین المللی را نقض کرده‌است: تحریم اقتصادی، تحریم سیاسی، تحریم تسلیحاتی و مانند آن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
تحريم را هم ببینید.

اسم[ویرایش]

  1. تحریم
  2. حرام کردن
  3. مجازات، یا اقدام محدودکنندهٔ اجبارآور، به منظور اطمینان از انطباق با قانون؛ به خصوص آنکه توسط چندین کشور، و یا توسط یک سازمان بین‌المللی تصویب شده‌باشد.

آوایش[ویرایش]

  • [tæhɾim]، /تَحریم/

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

sanzione

انگلیسی
prohibition