دندان

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

(دَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

بخش سخت و محکم در دهان جانوران که عمل جویدن را انجام می‌دهد. ؛~ کسی گیر کردن کنایه از: عاشق یا خواهان شدن. ؛ ~ تیز کردن کنایه از: آماده یا خواستار به دست آوردن چیزی شدن. ؛ ~روی جگر گذاشتن کنایه از: شکیبایی کردن. ؛~ کندن (کشیدن)

  1. کنایه از: صرف نظر کردن، قطع علاقه کردن.

منابع[ویرایش]

  1. دندان
  2. ساختار سخت آهکی در دهان بسیاری از جانوران مهره‌دار که به طور کلی برای خوردن به کار می‌رود.

آوایش[ویرایش]

[dænˈdɒn]، /دَندان/

برگردان‌ها[ویرایش]


ایتالیایی

اسم[ویرایش]

dente

انگلیسی
tooth