ستان

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(س)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

پسوند[ویرایش]

  1. پسوند مکان. الف - به اسم ذات پیوندد دال بر بسیاری و فراوانی دارد: بوستان، گلستان، نیستان. ب - به اسم معنی پیوندد و افادة محل کند:فرهنگستان، دادستان. ج - به اسم خاص پیوندد و افادة محل کند:بلوچستان، کردستان، افغانستان.
  2. پسوند زمان: تابستان، زمستان.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

ریشه[ویرایش]

  1. اِ
  1. در ترکیب به معنی «ستاننده» آید: دلستان، جانستان.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(سَ یا س)

صفت[ویرایش]

  1. به پشت خوابیده.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

اسم[ویرایش]

آستانه (در)

  1. ، کفش کن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
extortionate