ستودان
فارسی
[ویرایش]
ریشه لغت
[ویرایش]- پهلوی
آوایش
[ویرایش]- /سُتُودان/
اسم مرکب
[ویرایش]
ستودان
- گورستان زرتشتیها. استخواندان. استودان.
- از ایدر چو دستان بشد سوگوار/ ز بهرِ پدر ستودان سام سوار. فردوسی
- چاهی در گورستان زردشتیان که استخوان مرده را پس از خورده شدن گوشت وی توسط هُما در آن اندازند.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ شاهنامه