سین

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • سومری
جستجو در ویکی‌پدیا ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ سین دارد

آوایش[ویرایش]

  • [سِین]

اسم[ویرایش]

سین

  1. خدای سومر شناخته شده اما در تمدن بین‌النهرین از هزاره سوم تا اواسط هزاره اول پیش میلاد سین همچنان معزز و محترم بود.
    سین در گویش بهاری مصدر شکستن است و احتمالا از کهن‌ترین ایام، فرهنگ، سیاست یا آیینی بوده برای نابودی دشمنان و مخالفان مانند حادثه عاشورا. سین با پیشوند (ح) نام دو امام شیعیان حسن و حسین است.
  2. پانزدهمین حرف از الفبای فارسی، س.

منابع[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]