شق

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(شَ)

فارسی[ویرایش]

شَقْ : (shagh) در گویش گنابادی یعنی ایستادن و بلند شدن آلت تناسلی مردانه ، مست شدن و برانگیختگی شهوت

شِقْ :(shegh) در گویش گنابادی یعنی حالت چهره ، ظاهر

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. نعوظ یافته
  2. شکاف، چاک.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(ش)

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. ناحیه.
  2. کرانه، سو.
  3. نیمة چیزی.
  4. یک طرف بدن یا بار.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
erected