عونش

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به آذری: اوینش

آوایش

• /عِون/عَش/

اسم مرکب

عونش

1. به گویش بهاری، همبازی، بویژه همبازی دوران کودکی، ترجیحا جنس مخالف.

کهن‌واژه

1. عونش ممکن است در زبان معیار باستان به دو بخش عون - عش قابل تجزیه باشد؛ و در زبان بهاری معشوقه بازی پنهانی با جنس مخالف است.

منابع

• فرهنگ شمس