غر زدن

از ویکی‌واژه
پرش به: ناوبری، جستجو

فارسی[ویرایش]

(غُ. زَ دَ)

مصدر لازم[ویرایش]

(عا.)

  1. با خشم و اعتراض زیر لب سخن گفتن.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~. ~.)

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. قر زدن ؛ فریفتن دختر یا زنی برای کامجویی از او.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

غر زدن اصلا برای سگ به کار نمی رود.

یک واژه زیبا برای سگ فعل «راشیدن» است، که چنین صرف می شود: سگ می راشد، سگ راشید و .........؛

این واژه در گویش فارسی جیرفت به کار می رود.

گویش=| فارسی جیرفت