غو

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [غَ]

اسم[ویرایش]

غو

  1. بانگ، فریاد.
    پس از دیده‌گه دیده‌بان کرد غو ..... که ای سر فرازان و گردان نو
  2. قو: قسمی قارچ خشک کرده که در آن از چخماق آتش افکنند و زود درگیرد.

منابع[ویرایش]

ریشه‌شناسی ۲[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

[غِ]

اسم[ویرایش]

غو

  1. به معنی بیرون انداختن یا فراری دادن است. گویش بهاری.
    سورِه نِه غو گسْسه بِلَیهَ.
    گله فراری بده بیآیند این طرف.

برگردان‌ها[ویرایش]

  • انگلیسی:qoo