پرش به محتوا

فرورتی

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

گونه‌های دیگر نوشتاری[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • پارسی باستان

آوایش[ویرایش]

  • /فَرْوَرتی/

اسم خاص[ویرایش]

فرورتی

  1. (مزدیسنا): ارواح عادلان نیکوکار که معتقد بودند در زندگی و اعمال زندگان تأثیر نیکی دارد.
  2. (ادیان): از پهلوانان اوستا و آتش مقدس و همچنین طبق همین کتاب، روح متوفایی راستکار، که به زندگان یاری می‌رساند. به ظن غالب روح سیامک یا سیاوش در شاهنامه.
    فرورتی، فَروَشی، فروردین، فرورتیش، پرئورتس همه یک اسم یا اصطلاح دینی بودند انتشار یافته در زبان‌ها و لهجه‌های متعدد.

مترادف‌ها[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]