قرچ

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /قِرچ/

اسم صوت

قرچ (گفتگو)‎

1. صدایی که هنگام برش پارچه یا مانند آن حاصل می‌شود. غرچ.
2. (قدیم)‎: همراه با این صدا.
3. قُرُچْ: در گویش گنابادی یعنی ساییدن دندان‌ها به هم، صدای خورد شدن نان خُشک در دهان، فرو بردن در دهان.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن