قشنگ

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [قَ شَ]

صفت[ویرایش]

قشنگ

  1. زیبا، خوشگل، ظریف.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه‌شناسی ۲[ویرایش]

آوایش[ویرایش]

  • [قَش/اَنگ]

صفت[ویرایش]

قشنگ

  1. گؤزل
    زیبا و خوشگل بودن به ویژه صورت زیبا داشتن.
ریشه شناسی ۳[ویرایش]
آوایش[ویرایش]
  • [غَش/اَنگ]

صفت[ویرایش]

غشنگ

  1. غش کننده
    غش اِلی‌یَن
    کسی که غش کننده باشد یا بر اثر شنیدن خبر یا بر اثر اتفاقی که بر او حادث وقوع می‌شود.

برگردان‌ها[ویرایش]

  • ایتالیایی:

صفت[ویرایش]

carino