ماشداکو
ظاهر
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- آشوریباستان
آوایش
[ویرایش]- /ماش/دا/کو/
اسم خاص
[ویرایش]ماشداکو (نامباستانی)
- لوح سارگون دوم در سال ۷۱۴ پیش از میلاد، از ۲۶ فرمانفرمای ایرانی نام میبَرَد که بیستمین نام در فهرست او ماشداکو فرمانفرمای قلعه آندیرپاتیانو قرار داشت. این نام با مازداکو و ماشدایائوکو هم ریشه و رایج بوده است[۱].
- آنها به سارگوندوم تعدادی اسب و قاطر و دامهای شاخدار و شتران دو کوهان تحویل دادند.
کهن واژه
[ویرایش]- ماشداکو توسط زبانشناسان کلمه ایرانی توصیف نشده که البته منظور از زبان ایرانی زبان آریایی یا همان زبان هندواروپایی است.
جستارهای وابسته
[ویرایش]- تالتا، اوکساتار، دوریسی، ساتارهشو، آنزی، پایوکو، اوزی، اواکیرتو، ماکیرتو، کیتاکی، ماشدایائوکو، اوزیتا، پااوکو، حومبه، اوزوماندا، باگپارنا، داْری، اوشرا، شاروتی، آکوسر، بیرتاتو، زاردوکو، ساتارپانو، کاراکو
| الگو:عنوان | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- تاریخ ماد: ISBN 964-445-106-6