مغفر

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /مِغفَر/

اسم

مِغفَر (قدیم)‎

1. زرهی که از کناره‌های کلاهخود آویزان می‌شود و پشت سر و گردن را می‌پوشاند. کلاهخود، کلاخئود.

   کفن شد کنون مغفر و جوشنش/ ز خاک افسر و گرد پیراهنش. «فردوسی»

صفت

مُغفَّر

1. مغفر پوشیده. جوشن پوشیده، مسلح.

کهن واژه

1. مغفر ممکن است در زبان معیار باستان بصورت مُغ ـ فِر قابل تجزیه باشد، که حاکی از فرد یا مردی از صنف مغان و از نژاد مو فرفری بوده است.

---

ترجمه
انگلیسی: moqfer

منابع

• فرهنگ برزگ سخن/ فرهنگ لغت معین/ شاهنامه/ فرهنگ شمس