هاتف

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [ها/تُف]

صفت[ویرایش]

هاتف

  1. همیشه تُف انداز، به هرچی تف کردن، خصلت گندی که برخی در پاسخ تلویحی به موردی ابراز می‌نمایند.
    در جامعه تمدن‌های بین‌النهرین مقام شامخی بوده و برخی کاهنان معابد بویژه در زمان اسرحدون یکی از پادشاهان آشور ملقب به هاتف بودند.

ریشه شناسی۲[ویرایش]

  • عربی

اسم[ویرایش]

هاتِف

  1. آواز دهنده، آواز کننده.

منابع[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]