پخمه

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /پَخْمه/

صفت

پخمه (گفتگو)‎

1. ویژگی آنکه کُند ذهن و نادان و بی‌دست و پا و زود گول می‌خورَد. ساده‌لوح، بی‌عرضه.
2. پِخْمَ: در گویش گنابادی یعنی ترسو ، کنایه از کسی که از سایه خودش هم میترسد و پِخْ کنند ممکن است غش کند.

ِ

منابع

• فرهنگ برزگ سخن/ فرهنگ لغت معین